
Nach einjähriger Pause war ich zum zweiten Mal in Polen zum Internationalen Drachenfest Dabki eingeladen. Die Weiterentwicklung allein in den letzten zwei Jahren war erstaunlich zu sehen. Die 5. Edition startete offiziell bereits Mittwochabend mit einem Zusammentreffen aller Drachenflieger und dem Verladen der Drachensäcke ins Bootshaus.
Von dort wurde das ganze Gepäck Donnerstagmorgen (Fronleichnam, auch in Polen ein Feiertag) an den Strand gefahren. Nachdem wir dann endlich alle Taschen hatten, wurden ganz schnell alle Banner aufgebaut und die ersten Drachen gestartet.
Ich hatte ein ganzes Feld zur Verfügung, welches ich mir mit Alicja Szalska teilen durfte. Die Abmachung war nur, zwischendurch Platz für Mehrleiner zu schaffen. Der Rest des fast 500m langen Strandabschnitts war in 5 Abteilungen mit Zäunen getrennt. Darin standen viele Bigpacks mit Sand, zu denen jeden Morgen die Drachensäcke gefahren wurden.
Leider ließ uns der Wind etwas im Stich, da er die ersten beiden Tagen leicht ablandig über die Bäume auf den Dünen kam. Das hieß: alle Drachen mussten auf 30m Höhe gezogen werden, erst da flogen sie vernünftig.
Die Zuschauer kamen aber ab dem ersten Tag in Strömen. Waren es vor zwei Jahren jeden Tag nur ein paar Menschen, hatte sich diese Zahl in diesem Jahr vervielfacht - toll. Das liegt aber auch an der Vorarbeit, die Emil Gaweda für dieses Fest geleistet hat. Fernsehen, Radio, alles wurde vorher bespielt. Und zeigte seine Wirkung.
Das Frühstücksfernsehen hatte sich für Freitag angekündigt. Es sollte mehrfach live vom Strand berichtet werden, das erste Mal um 7.53 Uhr. Da lagen die meisten noch im Bett oder bekamen gerade Frühstück.
Doch gemeinsam hatten wir donnerstags beschlossen, das Frühstück ausfallen zu lassen, um ab 7 Uhr den Strand bunt zu machen – was eine tolle Uhrzeit.
Und trotz grauem Himmel und ganz leichtem Nieselregen, kamen erstaunlich viele Drachenflieger deutlich früher an den Strand. Und schon beim ersten Slot konnte das Fernsehteam Banner und Drachen im Hintergrund des Moderators festhalten.
Nach einem Frühstück am Strand, mit geschmierten Brötchen ging der Tag dann richtig los und der Wind wurde deutlich besser.
Leider schlief er zum Nachtfliegen am Freitagabend komplett ein und wir packten alles weg bevor wir zum Abendessen am Bootshaus gingen.
Als wir wieder an den Strand kamen, platzte dieser förmlich vor Menschen. Es waren so viele gekommen um Drachen in der Nacht zu sehen. Und es wehte mal wieder kein Wind.
Trotzdem versuchten ein paar Drachenflieger, leuchtende Skelette, Lifter oder Trilobites an den Himmel zu ziehen. Die Reaktionen des unerfahrenen Publikums waren fantastisch. Mit lauten „oh“, „ah“, „wow“ Rufen wurde jeder Drachen beklatscht. Und jeder Drachenflieger bekam Applaus für einen neuen Startversuch. Hunderte Handys wurden gen Himmel gestreckt um die wenigen leuchtenden Drachen zu filmen und fotografieren. Dazu ging im Hintergrund eine wunderschöne Sonne unter – ein tolles Bild.
Samstagmorgen war ein Traum. Der Wind kam heute endlich mal von See und hatte eine ordentliche Geschwindigkeit. Innerhalb kürzester Zeit füllte sich der Himmel und es wurde rappelvoll. Jeder packte aus, was die Taschen und der begrenzte Platz am Boden, zuließen. Das Publikum war ganz begeistert und konnte heute endlich einmal die volle Schönheit der Drachenszene bewundern.
Leider schlief auch dieser Wind zum Mittagessen wieder ein, kam aber am Nachmittag nochmal wieder – allerdings aus der anderen Richtung. Leider hatten viele ihre Drachen während der Flaute schon weggepackt. Alicja und ich hatten aber den ganzen Mittag darauf hingefiebert und warteten geduldig, bis die angekündigten Zweileiner in unserem Feld fertig waren. Dann schmissen wir in atemberaubenden Tempo alle Drachen, die wir parat hatten, an den Himmel. Und innerhalb kürzester Zeit standen über unserem Feld 46 Drachen – nur von uns beiden. Wow, was ein Anblick!
Ich hatte schon den ganzen Tag den Plan, das alles bis zum Nachtfliegen am Himmel zu lassen und das Abendessen spontan an den Strand zu verlegen. Am Ende klappte es mit der Essensversorgung aber doch nicht, also ging Alicja los und holte für uns beide typisch polnische Leckereien. Toll!
Doch was dann passierte, war nicht vorherzusehen.
Als Alicja an der Treppe am Strandaufgang ankam, sah sie den komplett vollen Drachenhimmel und sagte zu sich „wow, sieht das toll aus“. Als sie 100m weiter um das Gemeinschaftszelt ging, war alles am Boden und der Himmel leer.
Innerhalb weniger Sekunden war der Wind von wunderschön auf Null ausgefallen. Sowas hab ich noch nicht erlebt. Wie Steine fielen über mir die Eddyketten und Schleierschwanz-Ketten zu Boden. Oben drüber noch der Albatros und mein R11. Es war ein absolutes Chaos. Das Feld sah aus, wie nach einem Wirbelsturm. Und die Banner standen reglos in der Windstille. Von jetzt auf gleich. Das hatten wir so beide noch nie erlebt.
Geschockt von dem Anblick, gab es jetzt erst mal unser wohlverdientes Abendessen (sehr lecker!) und dann machten wir uns an die Arbeit das ganze Chaos zu beseitigen, während die anderen Drachenflieger - zurück vom Abendessen - eine gemütliche Runde am Strand eröffneten – mit Blick über unser lichter werdendes Chaos und in den Sonnennuntergang hinter meiner Bannerreihe. Das sah alles total toll aus – aber mit Drachen am Himmel wäre es viel schöner gewesen.
Somit fiel auch das zweite Nachtfliegen dem fehlenden Wind zum Opfer. Nur wenige Drachen schafften es wieder an den Himmel, denn jetzt kam der Wind ganz leicht aus Süden - also direkt über die Bäume.
Der Abend war trotzdem total gelungen und wir saßen in kleiner Runde noch bis 23.30 Uhr im Sand und besprachen Ideen für nächstes Jahr. Das hat richtig viel Spaß gemacht.
Dann musste ich noch alle Banner wegräumen und zu Fuß ins Sanatorium (in dem wir in diesem Jahr untergebracht waren) zurück. Ein anstrengender, aber richtig toller Tag!
Auch am Sonntag war der Wind besser, allerdings war es deutlich bedeckter am Himmel. Und viele Drachenflieger packten nicht mehr viel aus, weil heute großer Abreisetag der polnischen Drachenflieger war. Doch wir nutzten den Tag wieder für viele tolle Gespräche und flogen einige Drachen.
Ich hatte wieder viele Schleierdeltas am Himmel und verteilte diese am Strand. Gegen Mittag zog eine mächtig schwarze Wolkenfront vor uns, hinter dem Wald, vorbei. Man hörte lautes Donnergrummeln und die Frage war: „Kommt das noch zu uns?“
Dann plötzlich die Ansage: „Einpacken, das kommt zu uns.“
Also wurde im Akkord fast alles weggepackt. Im Endeffekt bekamen wir aber nur 10 Minuten leichten Nieselregen ab, wonach sich die Sonne wieder zeigte. Also gar nicht schlimm.
Zum Glück hatte ich die Banner fürs Publikum stehen lassen. Denn jetzt packten wir auch wieder Drachen aus.
Um 17 Uhr war dann offiziell das Festivalende erreicht und wir verluden alle Drachen wieder auf den Traktor.
Nachdem wir uns im Zimmer etwas erholt hatten, gab es ein letztes Abendessen am Bootshaus und eine Verabschiedung mit allen.
An dieser Stelle möchte ich mich bei allen bedanken, die dieses Wochenende so tatkräftig angepackt haben. Hier nur ein paar, die ich besonders erwähnen möchte:
- Emil, der 6 Tage lange organisiert hat und immer ansprechbar für jedes Problem war.
- Seine ganze Crew, die am Strand Drachen transportiert, Zäune aufgestellt, Liegestühle aufgestellt hat und immer gute Laune hatte.
- Die Damen vom Catering. Es gab jederzeit Wasser, Kaffee, Kuchen am Strand. Das Mittagessen der Hotels wurde an den Strand gebracht und abends gab es Essen aus dem Topf oder vom Grill – lecker!
- Grzegorz Szalski und Agata Hadala für die Betreuung der Drachenflieger und euren unermüdlichen Einsatz am Strand und für die Workshops.
- An die stellvertretende Bürgermeisterin, dass sie nicht nur mal eben beim Begrüßungsabend vorbeigeschaut hat, sondern jeden Tag großes Interesse an unserem Hobby zeigte. Da fühlte man sich sehr wertgeschätzt.
- Den DJ, der uns beim Barbecue und zwei Tage am Strand mit toller Musik untermalt hat. Das war richtig cool.
- Den Treckerfahrer, der mit sichtlicher Freude sein Gefährt regelmäßig am Strand festfuhr, um alle Drachensachen zu transportieren.
- Bernhard und Markus für die nette Reisebegleitung.
- Alicja und Szymon für die tolle Gemeinschaft in unserem Feld.
- Miriam, Magda, Moreno, Carolina & Mariusz für den lustigen Spieleabend am Sonntag.
- Und natürlich alle Drachenflieger, mit denen ich soviel tolle Stunden verbringen konnte!
Nach 4 vollen Tagen am Strand waren wir völlig platt aber überglücklich. Das war ein tolles langes Wochenende.
Erstaunlicherweise haben wir auf fast 2000km auf der Autobahn keinen einzigen Stau gehabt – und das, obwohl wir tagsüber gefahren sind.
Ich freu mich schon auf ein Wiedersehen am Strand von Dabki – vielleicht schon 2027?
|
 |

Po rocznej przerwie po raz drugi zosta?em zaproszony do Polski na Mi?dzynarodowy Festiwal Latawców w Dabkach. Zaskakuj?ce by?o obserwowa?, jak bardzo impreza rozwin??a si? w ci?gu zaledwie ostatnich dwóch lat. Pi?ta edycja rozpocz??a si? oficjalnie ju? w ?rod? wieczorem spotkaniem wszystkich latawców i za?adowaniem worków z latawcami do hangaru na ?odzie.
Stamt?d ca?y baga? zosta? przewieziony w czwartek rano (Bo?e Cia?o, równie? w Polsce dzie? ?wi?teczny) na pla??. Kiedy w ko?cu mieli?my wszystkie torby, bardzo szybko rozstawiono wszystkie banery i wystartowa?y pierwsze latawce.
Mia?em do dyspozycji ca?e pole, które mog?em dzieli? z Alicj? Szalsk?. Umowa by?a taka, ?e od czasu do czasu trzeba by?o zrobi? miejsce dla latawców wielolinowych. Reszta tego prawie 500-metrowego odcinka pla?y by?a podzielona na 5 sekcji ogrodzonych p?otami. W ?rodku sta?o wiele du?ych worków z piaskiem, do których ka?dego ranka przywo?ono worki z latawcami.
Niestety wiatr nieco nas zawiód?, poniewa? przez pierwsze dwa dni wia? lekko od brzegu, nad drzewami na wydmach. Oznacza?o to, ?e wszystkie latawce trzeba by?o wyci?ga? na wysoko?? 30 m, dopiero wtedy lata?y porz?dnie.
Widzowie jednak od pierwszego dnia przybywali t?umnie. Dwa lata temu ka?dego dnia by?o tylko kilka osób, w tym roku liczba ta wzros?a wielokrotnie – wspaniale. Wynika to jednak równie? z pracy przygotowawczej, jak? Emil Gaweda wykona? na rzecz tego festiwalu. Telewizja, radio – wszystko zosta?o wcze?niej wykorzystane. I przynios?o efekt.
Program ?niadaniowy zapowiedzia? si? na pi?tek. Planowano kilka relacji na ?ywo z pla?y, pierwsza mia?a si? odby? o godz. 7:53. O tej porze wi?kszo?? ludzi jeszcze spa?a lub w?a?nie jad?a ?niadanie.
Jednak w czwartek wspólnie postanowili?my zrezygnowa? ze ?niadania, aby od godziny 7:00 o?ywi? pla?? – co za wspania?a pora.
I pomimo szarego nieba i bardzo lekkiej m?awki, zaskakuj?co wielu latawców pojawi?o si? na pla?y znacznie wcze?niej. Ju? podczas pierwszego bloku ekipa telewizyjna mog?a uchwyci? banery i latawce w tle prezentera.
Po ?niadaniu na pla?y, sk?adaj?cym si? z kanapek z mas?em, dzie? naprawd? si? rozpocz??, a wiatr znacznie si? poprawi?.
Niestety, w pi?tek wieczorem, podczas nocnego latania, wiatr ca?kowicie ucich? i spakowali?my wszystko, zanim udali?my si? na kolacj? do przystani.
Kiedy wrócili?my na pla??, by?a ona dos?ownie przepe?niona lud?mi. Tak wielu przyby?o, aby zobaczy? latawce w nocy. I znowu nie by?o wiatru.
Mimo to kilku latawców próbowa?o wyci?gn?? na niebo ?wiec?ce szkielety, liftery czy trilobity. Reakcje niedo?wiadczonej publiczno?ci by?y fantastyczne. Ka?dy latawiec by? oklaskiwany g?o?nymi okrzykami „oh”, „ah”, „wow”. A ka?dy latawiec otrzymywa? oklaski za ka?d? now? prób? startu. Setki telefonów komórkowych wyci?gano w kierunku nieba, aby sfilmowa? i sfotografowa? nieliczne ?wiec?ce latawce. W tle zachodzi?o pi?kne s?o?ce – wspania?y widok.
Sobotni poranek by? jak ze snu. Wiatr w ko?cu wia? dzi? od strony morza i mia? niez?? pr?dko??. W mgnieniu oka niebo zape?ni?o si? i zrobi?o si? tu t?oczno. Ka?dy rozk?ada? tyle, na ile pozwala?y mu torby i ograniczona przestrze? na ziemi. Publiczno?? by?a zachwycona i w ko?cu mog?a dzi? podziwia? pe?ni? pi?kna sceny latawcowej.
Niestety, wiatr ten ucich? ponownie w porze lunchu, ale powróci? po po?udniu – jednak z innego kierunku. Niestety, wielu spakowa?o ju? swoje latawce podczas ciszy. Alicja i ja jednak z niecierpliwo?ci? czekali?my na to przez ca?e popo?udnie i cierpliwie czekali?my, a? zapowiadane latawce dwuliniowe na naszym polu b?d? gotowe. Potem w zapieraj?cym dech w piersiach tempie wypu?cili?my w niebo wszystkie latawce, jakie mieli?my pod r?k?. I w mgnieniu oka nad naszym polem unosi?o si? 46 latawców – tylko od nas dwojga. Wow, co za widok!
Przez ca?y dzie? planowa?em zostawi? je na niebie a? do nocnego latania i spontanicznie przenie?? kolacj? na pla??. Ostatecznie jednak nie uda?o si? zorganizowa? posi?ku, wi?c Alicja posz?a i przynios?a dla nas typowe polskie smako?yki. Super!
Jednak tego, co sta?o si? potem, nie da?o si? przewidzie?.
Kiedy Alicja dotar?a do schodów prowadz?cych na pla??, zobaczy?a niebo ca?kowicie wype?nione latawcami i pomy?la?a sobie: „Wow, wygl?da to wspaniale”. Kiedy przesz?a 100 metrów dalej, mijaj?c namiot wspólny, wszystko le?a?o na ziemi, a niebo by?o puste.
W ci?gu kilku sekund wiatr z pi?knego sta? si? zerowy. Nigdy wcze?niej czego? takiego nie widzia?em. ?a?cuchy Eddy i ?a?cuchy typu „Schleierschwanz” spada?y na ziemi? jak kamienie. Nad nimi jeszcze Albatros i mój R11. Panowa? absolutny chaos. Pole wygl?da?o jak po tornadzie. A banery sta?y nieruchomo w bezwietrznej ciszy. Z jednej chwili na drug?. Oboje nigdy wcze?niej czego? takiego nie do?wiadczyli?my.
Zszokowani tym widokiem, najpierw zjedli?my nasz? zas?u?on? kolacj? (bardzo smaczn?!), a potem zabrali?my si? do pracy, aby uporz?dkowa? ten chaos, podczas gdy inni lotniarze – po powrocie z kolacji – rozpocz?li spokojn? rundk? na pla?y – z widokiem na nasz coraz bardziej rozja?niaj?cy si? ba?agan i zachód s?o?ca za moim rz?dem banerów. Wszystko wygl?da?o naprawd? ?wietnie – ale z latawcami na niebie by?oby o wiele ?adniej.
W ten sposób równie? drugi nocny lot pad? ofiar? braku wiatru. Tylko kilka latawców zdo?a?o ponownie wzbi? si? w powietrze, poniewa? teraz wiatr wia? bardzo lekko z po?udnia – czyli bezpo?rednio nad drzewami.
Wieczór mimo wszystko by? bardzo udany i w ma?ym gronie siedzieli?my jeszcze do 23:30 na piasku, omawiaj?c pomys?y na przysz?y rok. To by?a naprawd? ?wietna zabawa.
Potem musia?am jeszcze posprz?ta? wszystkie banery i wróci? pieszo do sanatorium (w którym w tym roku mieli?my zakwaterowanie). M?cz?cy, ale naprawd? wspania?y dzie?!
Równie? w niedziel? wiatr by? lepszy, cho? niebo by?o znacznie bardziej zachmurzone. Wielu lotniarzy nie rozk?ada?o ju? sprz?tu, poniewa? tego dnia polscy lotniarze masowo wyje?d?ali. My jednak ponownie wykorzystali?my ten dzie? na wiele ?wietnych rozmów i zaliczyli?my kilka lotów.
Znowu mia?em na niebie wiele latawców typu Schleierdelta i rozk?ada?em je na pla?y. Oko?o po?udnia przed nami, za lasem, przeszed? pot??ny front czarnych chmur. S?ycha? by?o g?o?ne grzmoty i pojawi?o si? pytanie: „Czy to do nas dotrze?”.
Nagle pad?o og?oszenie: „Pakujcie si?, to do nas leci”.
Wi?c w mgnieniu oka prawie wszystko zosta?o spakowane. Ostatecznie jednak spad?o na nas tylko 10 minut lekkiej m?awki, po czym znów wysz?o s?o?ce. Nie by?o wi?c tak ?le.
Na szcz??cie zostawi?em banery dla publiczno?ci. Teraz znów rozpakowali?my latawce.
O godz. 17:00 oficjalnie zako?czy? si? festiwal i ponownie za?adowali?my wszystkie latawce na traktor.
Po krótkim odpoczynku w pokoju zjedli?my ostatni? kolacj? w hangarze na ?odzie i po?egnali?my si? ze wszystkimi.
W tym miejscu chcia?bym podzi?kowa? wszystkim, którzy tak aktywnie zaanga?owali si? w ten weekend. Oto tylko kilka osób, o których chcia?bym szczególnie wspomnie?:
- Emil, który przez 6 dni zajmowa? si? organizacj? i zawsze by? gotowy pomóc w ka?dej sprawie.
- Ca?ej jego ekipie, która na pla?y przenosi?a latawce, rozk?ada?a ogrodzenia, ustawia?a le?aki i zawsze by?a w ?wietnym nastroju.
- Paniom z cateringu. Na pla?y zawsze by?a dost?pna woda, kawa i ciasto. Obiady z hoteli dostarczano na pla??, a wieczorami serwowano potrawy z garnka lub z grilla – pyszne!
- Grzegorz Szalski i Agata Hadala za opiek? nad lotniarzami oraz wasze niestrudzone zaanga?owanie na pla?y i podczas warsztatów.
- Wiceburmistrz, która nie tylko wpad?a na wieczór powitalny, ale ka?dego dnia wykazywa?a ogromne zainteresowanie naszym hobby. Dzi?ki temu czuli?my si? bardzo docenieni.
- DJ-owi, który podczas grilla i dwóch dni na pla?y zapewni? nam ?wietn? muzyk?. To by?o naprawd? fajne.
- Kierowcy traktora, który z widoczn? rado?ci? regularnie ugrz?za? swoim pojazdem na pla?y, aby przetransportowa? ca?y sprz?t do latawców.
- Bernhard i Markus za mi?? opiek? podczas podró?y.
- Alicja i Szymon za wspania?? atmosfer? w naszej grupie.
- Miriam, Magda, Moreno, Carolina i Mariusz za zabawny wieczór gier w niedziel?.
- I oczywi?cie wszystkich latawców, z którymi mog?em sp?dzi? tyle wspania?ych chwil!
Po czterech pe?nych dniach sp?dzonych na pla?y byli?my kompletnie wyko?czeni, ale niesamowicie szcz??liwi. To by? wspania?y, d?ugi weekend.
Co zaskakuj?ce, na prawie 2000 km autostrady nie natkn?li?my si? na ani jeden korek – i to mimo ?e jechali?my w ci?gu dnia.
Ju? nie mog? si? doczeka? ponownego spotkania na pla?y w Dabki – mo?e ju? w 2027 roku? |